امید،
نوعی آفت است.
بی گناه ترین بافتها را می خورد و رشد میکند …
می تواند از هرچیزی که به سود رشدش نیست،
چشم بپوشد و خود را روی چیزی بیفکند که هستی اش را توانمند می کند.
سپس آنچه را یافته، به قدری نشخوار می کند که کوچکترین ذره ی غذایی اش استخراج شود.
حالا ،
امید،
دیوانه وار می جَود.
لنا آندرشون
