نقد فیلم مارتی معظم/ پینگ‌پنگ میان احساس و هیجان

سید وحید موسوی راد – فیلم Marty Supreme (مارتی معظم) با بازیگری خوب تیموتی شالامه، فیلمی متفاوت از سوی کارگردان جاش سفدی ارائه می‌کند؛ روایت تلاش یک جوان برای رسیدن به رتبه اول پینگ‌پنگ جهان که اغلب او را جدی نمی‌گیرند.
مارتی معظم فیلمی است که همزمان داستانی هیجان‌انگیز، کمی فلسفی و کلی خنده‌دار به بیننده ارائه می‌کند. این داستان حول محور مارتین یا همان Marty می‌چرخد، آدمی معمولی که اتفاقات عجیب دوروبرش شکل می‌گیرد و کم‌کم خودش را وسط یک ماجراجویی بزرگ می‌بیند.
داستان در خیلی از بخش‌های فیلم قابل پیش‌بینی است و بعضی لحظات انگار فیلم سعی می‌کند همه ژانرها رو با یکدیگر بیامیزد؛ کمی اکشن، کمی کمدی، کمی درام و حتی کمی فلسفه درباره انتخاب و سرنوشت. گاهی اوقات این ترکیب جواب خوبی ارائه می‌دهد اما در جاهایی هم باعث می‌شود ببننده حس «قاطی‌شدن» اوضاع را داشته باشد.
مارتین قهرمان اصلی فیلم، برخلاف ابرقهرمان‌ها، خیلی آدم معمولی و اجتماعی است. رفتارهایش گاهی خنده‌دار و کودکانه ا‌ست و گاهی یک سری دیالوگ‌هایش خیلی جدی گرفته می‌شود و بقیه شخصیت‌ها نیز طراحی خوبی دارند.
صحنه‌های اکشن فیلم مثل یک بازی ویدیویی پر از جزئیات و هیجان‌انگیز است، مخصوصاً سکانسی از تعقیب و گریز که هرچند کوتاه است اما انرژی فیلم را بالا می‌برد. طراحی صحنه‌ها و نورپردازی هم خوب است و باعث می‌شود بیننده تجربه‌ای از یک دنیای بزرگ و پویا داشته باشد.
فیلم دارای یک ریتم خاص نیست؛ بعضی سکانس‌ها خیلی تند و هیجانی و بعضی سکانس‌ها کمی کش‌دار و خسته‌کننده می‌شوند. اما با این حال، وقتی صحنه‌های کمدی یا اکشن ظاهر می‌شوند، بیننده را پای فیلم نگه می‌دارند .
این فیلم کاملا شخصیت‌محور ساخته شده. بنابراین می‌توان به شخصیت اصلی فیلم نگاهی روانشناختی نیز داشت.
مارتین کاراکتری کاملا اجتماعی است؛ آدمی معمولی که به دلایلی وارد موقعیت‌های غیرمعمول می‌شود. در اوایل فیلم، او بیشتر واکنشی عمل می‌کند؛ یعنی با موقعیت‌ها و فشارها کنار می‌آید، اما خودش تصمیم نمی‌گیرد.
مارتین در طول فیلم، شروع می‌کند به پذیرش مسئولیت و انتخاب‌هایش. این تحول شخصیتی باعث می‌شود مخاطب با وی همذات‌پنداری کند، چون هر کسی تجربه لحظات انتخاب سخت و پر فشار را دارد.
این شخصیت ترس از شکست و طرد شدن دارد، چیزی که در شخصیت‌های «قهرمان‌های زمینی» خیلی شایع است. فیلم به خوبی این ترس‌ها را در قالب طنز و دیالوگ‌های روزمره نشان می‌دهد که باعث می‌شود شخصیت مارتین هم جذاب باشد و هم واقعی.
او در طول فیلم از یک فرد منفعل و معمولی تبدیل می‌شود به کسی که می‌تواند خودش را در موقعیت‌های بحرانی کنترل کند. این رشد، هم از نظر روانشناسی قانع‌کننده ا‌ست و هم به داستان ریتم می‌دهد.
در نهایت شخصیت مارتین در این فیلم شخصیت برونگرا، اجتماعی و پویایی است که همین نقش به جذابیت داستان کمک بزرگی کرده است. فیلمی که با نمرات بالا از سایت‌های معتبر، چشم و ذهن بیننده را برای ساعاتی روی نمایشگر بیدار نگه می‌دارد و بنظر می‌رسد مخاطب از دیدن آن احساس رضایتمندی داشته باشد.