دارم این زنگوله تنبل را بر گلوی این بره خفته ورق می‌زنم که یاد آن عبارتِ نقره‌ای باشلار می‌افتم. آنجا که می‌گوید شعر یکی از مقدرات سخن‌گفتن است و شکل شاعرانه در تازگی‌اش، آینده را به زبان باز می‌کند. چالنگی از نیما بسیار می‌گوید. از طبیعت‌نگری‌اش، از نحو زبانش، از به کارگیری صورت بدیعی از قافیه در شعر و از رفقایش – الهی و اردبیلی- که بسیار از نیما را از بر می‌خوانده‌اند… «چوک‌وچوک!… در این دل شب کازو این رنج می‌زاید/ پس چرا هر کس به راه من نمی‌آید…؟» عناصر در شعر نیما، مجرد ظاهر می‌شوند و فضای خواسته...