حمید حامی اما از دید دیگری به انتشار آلبوم نگاه میکند. او مقایسهای دارد بین اوضاع انتشار آلبوم در حالحاضر و گذشته و میگوید: «آن زمان خیلی سخت بود چون همه میخواستند سرمایه بگذارند و برداشت مالی داشته باشند. من بهعنوان خوانندهای که ضبط آلبومهایم خرج زیادی داشت و شاید پخش اولیهاش در یکی، دو ماه اول، فروش زیادی نداشت، در سالهای اول با تمایلنداشتن تهیهکنندگان به سرمایهگذاری مواجه بودم. اما خدا را شکر میکنم که این وضعیت در این سالها بهبود پیدا کرد».
اشکان خطیبی اما دیگر انتشار آلبوم را بهعنوان محلی یا کالایی برای بازگشت سرمایه موسیقی نمیداند و اذعان میکند: «بازار موسیقی به نظرم آلبوم نیست، چون بازار چیزی است که سرمایه در آن گردش دارد. اگر ترافیک دو در کار باشد قطعا آلبوم فیزیکال نخواهد بود چون الان همهچیز تغییر کرده و دیجیتالی شده. حقیقتا به بازار نشر در ایران اعتقادی ندارم. غیر از یکی، دو هنرمندی که آنها هم از ابزار دیگری مثل تلویزیون یا سینما بهره میبرند، اصولا معادلات بازار نشر موسیقی ایران معادلات غلطی است. به نظرم الان کل پروسه تولید آلبوم که بیش از ۵٠درصدش مرجوع میشود خیلی حرفهای نیست. مگر گروههایی که مخاطب خاص دارند و با تیراژ کمتری کار میکنند. درباره گروه هم باید بگویم که از هم نپاشیده، من فقط اعضای گروه را تغییر دادهام. باید برندی وجود داشته باشد که تحت لوای آن استعدادهای جدید کشف شوند و شروع به کار کنند. اما هم درگیریهای من زیاد است و هم گروهی کارکردن در ایران کار سختی است. آدمها هنوز خودمحوری را بیشتر از گروهمحوری دوست دارند».
اما حامد همایون بهعنوان یکی از سردمداران انتشار تکترک، که تا پیش از انتشار آلبومش بیشتر آنها شنیده و تبدیل به سینگل-هیت شده بودند، یکی از موفقترین نمونههای انتشار تک-آهنگ است. او و سامان امامی، آهنگساز و تنظیمکنندهاش، زیر نظر محسن رجبپور، برنامهریزی کاملی برای انتشار تکآهنگ کردند.
سامان امامی درباره برنامهریزیهای سال گذشتهشان و پیش از انتشار آلبوم اعلام کرده بود قرار است هر هفته یک ترک تا پیش از اولین کنسرت تهران منتشر شود و بعد همه آنها در کنسرت اجرا شوند. چون آقای رجبپور از کمفروشی بدشان میآید، برای اجرای زنده حامد حداقل ٢٠ قطعه اجرا خواهد کرد. این در حالی است که تا به حال کنسرتهای داخلی و خارجی همایون نزدیک به صد سانس شدهاند و به نظر میرسد این برنامهریزی دقیق درست از آب درآمده است.
