چرا فردوسی‌پور با فاصله بهترین گزارشگر فوتبال ایران است؟/ باخت احمدی در حساس‌ترین ‌روز سال
چرا فردوسی‌پور با فاصله بهترین گزارشگر فوتبال ایران است؟/ باخت احمدی در حساس‌ترین ‌روز سال

هنوز موج گزارشگری فردوسی‌پور در اینستاگرام نخوابیده و مردم همچنان عکس‌ها و ویدئوهای او را در شبکه‌های اجتماعی پخش می‌کنند.

هنوز موج گزارشگری فردوسی‌پور در اینستاگرام نخوابیده و مردم همچنان عکس‌ها و ویدئوهای او را در شبکه‌های اجتماعی پخش می‌کنند. برنده بازی دیروز عادل فردوسی‌پور بود. او توانست دوباره تمام نگاه‌ها را به سوی خود بچرخاند و یک تنه مقابل یک سازمان عریض و طویل بایستد.

اگر فردوسی‌پور را برنده بازی دیروز بدانیم، حتما همه بازنده‌اش را علی فروغی و صداوسیما می‌دانند. این نتیجه‌گیری کاملا درست است و اگر سیستمی منطقی و شایسته‌سالار در تلویزیون حاکم بود، فردوسی‌پور باید بازی فینال را گزارش می‌کرد. همین مدیریت کج سلیقه، لجباز و خودمحور سبب شده که تا افراد کاربلد به جای دیگری کوچ کنند و کوتوله‌ها با رفتار غیرحرفه‌ای‌شان عرض اندام کنند. همین کارها باعث شده تا انبوه مخاطبان علاقه‌ای به تماشای تلویزیون نداشته باشند و این رسانه را به عنوان رسانه‌ای چیپ و بی‌خاصیت نگاه کنند.

اما جدا از لجبازی‌های بچگانه مدیریتی در تلویزیون که قطعا شکست را برای این رسانه به دنبال داشته و خواهد داشت، باید از تنبلی، بی‌دقتی و غیرحرفه‌ای بودن دیگر گزارشگران تلویزیون گفت.

بازی دیروز برای محمدرضا احمدی می‌توانست یک برد بزرگ باشد، ولی قانون بازی این است که آدم‌های کوچک برای کارهای روزهای بزرگ ساخته نشده‌اند. گزارش بازی دیروز پز از اشتباه و تپق زدن بود و هیچ نطقه طلایی‌ای نداشت. اگر بازی دیروز را دوباره نگاه کنیم می‌بینیم گزارشگری احمدی، هیچ نقطه طلایی و نقطه عطفی نداشته و همه چیز کاملا معمولی و ضعیف بوده است.

بعدا با انتشار فیلم‌های گزارش بازی در شبکه‌های مجازی تا حدودی دلیل گزارش ضعیف و بی‌دقتی احمدی مشخص شد. او به جای اینکه در اتاق مخصوص گزارشگرهای فوتبال بنشیند، در همان سالنی که مهمان‌ها حضور دارند،‌ به صورت ایستاده بازی را گزارش کرده بود. یعنی او همه چیز را در نهایت سادگی دیده و برای کارش و مردمی که گزارش او را گوش می‌کردند ارزشی قائل نشده بود.

احمدی باید گزارش بازی را در اتاق مخصوصی که برای این کار درست شده، انجام می‌داد تا هم صدای اطرافیان در میکروفن نپیچد و هم خودش با تمام دقت بازی را گزارش کند.

دیروز احمدی در دادن ساده‌ترین اطلاعات اشتباه می‌کرد. وقتی اطلاعات بازی روی صفحه آمد و تا دقیقه ۲۰ تعداد شوت‌های دو تیم را نشان داد، احمدی بدون دقت شوت را خطا خواند و گفت که اولسان ۴ خطا انجام داده و پرسپولیس یک خطا. او انقدر بازی را سرسری گزارش کرده بود که حتی یادش نبود بازیکنان پرسپولیس در همان ۱۰ دقیقه ابتدایی چند خطا انجام دادند و تعداد خطاهای این تیم یک خطا نمی‌تواند باشد.

او در جای دیگر در ادای کلمات دچار اشتباه شد که خنده خودش را هم به دنبال داشت. وقتی یک گزارشگر یک بازی را در شرایط ایستاده و شلوغ گزارش می‌کند، خیلی راحت چنین اتفاقاتی رخ می‌دهد. مخاطبان چه گناهی کرده‌اند که باید صدای افراد دیگری را جز گزارشگر بشنوند. این موضوع بارها در بازی دیروز اتفاق افتاد و بینندگان مجبور بودند در مواقع حساس صدای میثاقی و دیگر مهمان‌ها را نیز بشنوند.

احمدی چندین بار نام بازیکنان پرسپولیس را جابجا گفت و خیلی راحت از کنار اشتباه‌هایش گذشت. در یکی از صحنه‌های بازی، او سیامک نعمتی را با مهدی عبدی اشتباه گرفت و با اینکه تصاویر آهسته به وضوح چهره نعمتی را نشان می‌داد، باز هم احمدی متوجه اشتباهش نشد و همچنان نام‌ها را جابجا می‌گفت.

نکته عجیب اینجاست که یعنی یک نفر در جمع دیروز نبوده که به احمدی بگوید برای گزارش باید در جای مخصوص خودش بنشیند و در هیچ جای دنیا فوتبال را به صورت ایستاده و در جمع آدم‌های دیگر گزارش نمی‌کنند.

گزارش بازی دیروز ترکیبی از بی‌دقتی و عدم مسئولیت‌پذیری بود. این گزارش به خوبی وضعیت این روزهای تلویزیون و شبکه سه را نشان می‌دهد. همه چیز در نهایت بی‌سلیقگی و شلختگی پیش می‌رود. حالا بهتر می‌توان فهمید قد آدم‌هایی مثل فردوسی‌پور از سازمانی مثل صداوسیما چقدر بزرگ‌تر است.