قسمت‌های پایانی شهرزاد، وصله نچسب سریال
قسمت‌های پایانی شهرزاد، وصله نچسب سریال

ای کاش حسن فتحی سریالش را در همان ۲۶ قسمت می‌بست و اصراری برای ساختن و اضافه کردن دو قسمت بعدی به خرج نمی‌داد. هر چند همان قسمت‌های پایانی هم دیگر آن جذابیت‌های قبلی را نداشت و سریال بر مسیر اتفاق و حادثه و تصادف جلو می‌‌رفت و دیگر از آن تم عاشقانه قسمت‌های قبلی خبری نبود.

ای کاش حسن فتحی سریالش را در همان ۲۶ قسمت می‌بست و اصراری برای ساختن و اضافه کردن دو قسمت بعدی به خرج نمی‌داد. هر چند همان قسمت‌های پایانی هم دیگر آن جذابیت‌های قبلی را نداشت و سریال بر مسیر اتفاق و حادثه و تصادف جلو می‌‌رفت و دیگر از آن تم عاشقانه قسمت‌های قبلی خبری نبود.

حال در قسمت بیست و هفتم جای عنصر تصادف و حادثه را خاله زنک بازی شخصیت‌ها گرفته است. نغمه ثمینی و فتحی که به طور مشترک نویسنده سناریو شهرزاد هستند در تازه‌ترین قسمتی که در شبکه خانگی عرضه شده برای جمع کردن داستان و به سرانجام رساندن فرجام شخصیت‌ها راه جالبی را انتخاب نکرده‌اند.

هر چه به قسمت‌های پایانی نزدیک می‌شدیم شخصیت‌ها بدون منطق دچار دگردیسی و تحول می‌شدند. شخصیت‌ها بدون دادن کد قبلی خیلی اتفاقی و ناگهانی دچار استحاله می‌شدند. مثل بزرگ‌ آقا که کاملا یهویی و بدون مقدمه عاشق شهرزاد شد و یا قباد که در یک لحظه زن و بچه و خانه و کاشانه را جا گذاشت و با حالی نزار به خانه برگشت.

در قسمت یکی مانده به آخر این شهرزاد است که دچار تغییرات روحی و روانی می‌شود. او که تا این لحظه توان دور ماندن از فرزندش را ندارد به ناگاه میان فرهاد دماوندی و پسرش، عشق سابقش را انتخاب می‌کند. شهرزاد که تا اینجا قهرمان محکم و تغییرناپذیر داستان بوده، به شخصیتی ضعیف و زبون تبدیل می‌شود. درست مثل قباد که از یک جایی به بعد به خاری و خفت می‌افتد و از آن شخصیت محبوبِ مخاطب کاملا دور می شود. حالا مشخص نیست این شخصیت‌های درب و داغان و له شده در فصل دوم چگونه می‌خواهند عرض اندام کنند؟

دیگر نکته منفی قسمت ۲۷ خالی بودنش از داستان است. این قسمت به نوستالژی بازی شهرزاد و فرهاد و گفتن دیالوگ‌های عاشقانه می‌گذرد و هیچ اتفاق دیگری در دل داستان رخ نمی‌دهد. فرهاد دماوندی به سر قبر دوستش می‌رود، بعد به قرارش در کافه با شهرزاد می‌رسد و شب جلوی در خانه معشوقه قدیمی‌اش است. این تمام داستان این قسمت است. چیزی شبیه به فیلم‌های خواب‌آور هندی که فقط رقص و آواز ندارد.