خودکشی سه خواهر جوان، دستمایه یک نمایش
خودکشی سه خواهر جوان، دستمایه یک نمایش

ندا هنگامی به تازگی و بعد از تجربه کارگردانی نمایش «نیمروز اسکاتلند» که با همراهی گروهی از بازیگران جوان روی صحنه رفت، تصمیم به همکاری با بازیگران با تجربه‌تر گرفته است.

ندا هنگامی به تازگی و بعد از تجربه کارگردانی نمایش «نیمروز اسکاتلند» که با همراهی گروهی از بازیگران جوان روی صحنه رفت، تصمیم به همکاری با بازیگران با تجربه‌تر گرفته است. او قصد دارد نمایش «خانه‌ای در انتهای خیابان بهار» را با ایفای نقش لیندا کیانی، نازنین بیاتی، مهسا ایرج‌پور، شیرین اسماعیلی و معصومه رحمانی روی صحنه ببرد. این نمایش نخستین تجربه نازنین بیاتی در تئاتر به شمار می‌رود که تا پیش از این نامش بیشتر به عنوان بازیگر سینما دیده و شنیده شده اما ظاهرا قصد تجربه‌ای جدید در سر دارد. «گرچه نازنین بیاتی نخستین تجربه تئاتری‌اش را پشت سر می‌گذارد ولی در طول مدت تمرین‌ها طوری کار کرده که اگر از این موضوع آگاهی نداشته باشید فکر می‌کنید با یک بازیگر با تجربه مواجه هستید.» هنگامی که در نمایش قبلی خود با بازیگران کم‌تجربه کار کرده بود درباره دلیل انتخاب این بازیگر توضیح می‌دهد: «البته این نخستین‌بار نیست که از بیاتی برای بازی در نمایش دعوت می‌شود و در گذشته نیز پیشنهادهایی دریافت کرده است، اما ظاهرا تاکید داشته با وسواس به این حوزه وارد شود. بیاتی جنس بازیگری درستی را همراه آورده و در مرحله تحلیل بسیار هوشمندانه عمل کرد.» مساله گیشه و تامین هزینه‌های مالی اجرا یکی دیگر از موارد مهمی به نظر می‌رسد که هنگامی نیز در تجربه‌های اخیر خود با آن دست و پنجه نرم کرده است. مشکلی که غیر قابل حل نیست ولی گروه‌های تئاتری زیادی با آن مواجه هستند. «وقتی ماجرای حرکت به سوی تئاتر خصوصی آغاز شد، مدیران ما بدون برنامه‌ریزی این کار را انجام دادند. بنابراین تئاتری که قرار بود به محلی برای اندیشه بدل شود به جایی برای نمایش بعضی چهره‌ها و فروش بیشتر بدل شد. شرایط به سختی می‌گذرد و هنرمندان، به ویژه آنها که این هنر را به چشم حرفه اصلی و شغل می‌بینند چاره‌ای ندارند.» کارگردان نمایش «خانه‌ای در انتهای خیابان بهار» می‌افزاید: «تئاتر خصوصی شده ولی هنوز در سبد فرهنگی خانوادگی مردم جایی ندارد. از طرفی نمایش نیمروز اسکاتلند حاصل یک سال و نیم تمرین بود و ٣٠ شب در سالنی روی صحنه رفت که به خوبی معرفی نشده بود. اینها از نخستین مولفه‌های حرکت به سوی تئاتر خصوصی است که باید رعایت شود.» هنگامی همچنین درباره شیوه کار با بازیگر در تجربه‌های اخیرش نیز توضیح داد. «این روزها بیشتر به سمت محدودتر کردن بازیگر حرکت می‌کنم چون حس می‌کنم با این روش بازیگر برای یافتن بعضی کیفیت‌ها تلاش بیشتری به خرج می‌دهد.» متنِ نمایش «خانه‌ای در انتهای خیابان بهار» بستری اجتماعی دارد و کارگردان به گفته خودش سعی کرده این بستر را به سبک سوررئال بیان کند. «همه‌چیز از گزارشی در یک مجله آغاز شد. سال گذشته اوایل اسفند ماه یک مجله گزارشی درباره خانه‌ای حوالی مترو سبلان منتشر کرد. خانه‌ای که در آن اتفاقی هولناک رخ داده بود. سه دختر جوان آگاهانه شیر گاز را باز گذاشتند و خودکشی کردند. بعد از مطالعه نمایشنامه محمد چرمشیر متوجه شدم که ماجرا چقدر به امروز ما شباهت دارد.» هنگامی همواره در نمایش‌هایی که روی صحنه برده به اجتماع پیرامون توجه زیادی نشان داده و کارکرد اصیل هنر تئاتر را فراموش نکرده است، رویکردی که ظاهرا در تجربه جدید نیز دنبال می‌شود. «زندگی آزاد ارتباطی به باز کردن قفل‌ها از بیرون ندارد، بلکه انسان باید در خودش به جست‌وجو بپردازد و زنجیرهای درونی را باز کند. اگر امروز به زنان اجتماع خودمان نگاه کنیم خواهیم دید با مشکلات زیادی مواجه هستند. «زیبایی» به دغدغه هر لحظه‌شان بدل شده و هر روز در برابر آینه مشغول شمارش چروک‌های صورت خود هستند. این بند و زنجیر از کجا می‌آید؟ این هزینه هنگفت بابت لوازم آرایشی چرا صرف می‌شود؟ در چنین شرایط اجتماعی من ترجیح می‌دهم به موضوع‌هایی از این دست توجه کنم تا اینکه نمایش‌‌های شادی‌آور روی صحنه ببرم.» اجرای نمایش «خانه‌ای در انتهای خیابان بهار» از روز گذشته آغاز شده و تا ٢٣ اسفندماه هر روز در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه می‌رود.