جشنواره سرد فیلم فجر ۹۷ با فیلم‌هایی بی کیفیت/ جدول ارزش‌گذاری «تیتر هنر» از فیلم‌های جشنواره
جشنواره سرد فیلم فجر ۹۷ با فیلم‌هایی بی کیفیت/ جدول ارزش‌گذاری «تیتر هنر» از فیلم‌های جشنواره

چند روزی که جشنواره فیلم فجر شروع شده فیلم‌های خوب و باکیفیتی را شاهد نبودیم و متاسفانه این نوید یک سال خوبی سینمایی را نمی‌دهد. در روزهایی که جشنواره فیلم فجر با بی‌نظمی و بی‌برنامگی محرز اداره می‌شود سطح پائین فیلم‌ها کام مخاطبان را تلخ کرده است.

چند روزی که جشنواره فیلم فجر شروع شده فیلم‌های خوب و باکیفیتی را شاهد نبودیم و متاسفانه این نوید یک سال خوبی سینمایی را نمی‌دهد. در روزهایی که جشنواره فیلم فجر با بی‌نظمی و بی‌برنامگی محرز اداره می‌شود سطح پائین فیلم‌ها کام مخاطبان را تلخ کرده است.

به گزارش تیتر هنر، در ادامه نگاهی گذرا به فیلم‌های اکران شده تا الان و نقاط ضعف و قوت‌شان می‌اندازیم:

«طلا» به کارگردانی پرویز شهبازی
امتیاز از ۱۰: ۵

فیلم یک داستان معمولی و متوسط با بازی‌های ضعیف دارد. تعلیق، گره افکنی و نقاط عطف فیلم ضعیف است و تماشاگرش را به وجد نمی‌آورد.

«مرد بدون سایه» به کارگردانی علیرضا رئیسیان

امتیاز از ۱۰: ۲

رئیسیان حداقل در ۱۰ ساله اخیر چیزی برای ارائه به سینمای ایران نداشته و فیلم تازه‌اش هم در راستای همان مسیر قبلی‌اش است. اگر وقت و پولتان برایتان ارزش دارد سمت این فیلم نروید.

«قصر شیرین» به کارگردانی رضا میرکریمی

امتیاز از ۱۰: ۷

از معدود فیلم‌هایی که استانداردهای حرفه‌ای سینمایی را دارد و مخاطبش را سر ذوق می آورد همین فیلم است. فیلمنامه و بازی‌ها خوب و قابل قبول است و باید «قصر شیرین» را جزو خوب‌های جشنواره امسال بدانیم.

«ناگهان درخت» به کارگردانی صفی یزدانیان

امتیاز از ۱۰: ۳

یزدانیان علاقه زیادی به سینمای هنری با قاب‌های زیبا و چشم‌انداز دارد ولی برای فیلمسازی اینها کفایت نمی‌کند. فیلمنامه و داستان در درجه اول مخاطب را جذب می‌کند نه فیلمبرداری خوب. «ناگهان درخت» در فرم زیباست ولی در محتوا تهی و سردرگم.

«یلدا» به کارگردانی مسعود بخشی

امتیاز از ۱۰: ۲

پرداخت ضعیف و کارگردانی غیرحرفه‌ای بلای جان فیلم‌های زیادی در سینمای ایران بوده است. این بار این بلا به جان «یلدا»‌ افتاده و فیلم را کاملا حیف کرده است.

«مسخره باز» به کارگردانی همایون غنی‌زاده

امتیاز از ۱۰: ۵

از متوسط‌های جشنواره امسال است. نه آنقدر ضعیف که نادیده‌اش بگیریم نه آنقدر قوی که شاهکار بنامیمش. هر چه هست به عنوان اولین فیلم غنی‌زاده قابل قبول و موفق است. بازی‌های خوبی دارد و برخی سکانس‌های چشم‌نواز است. با وجود تمام خلاهایی که در فیلمنامه دارد ولی زیبایی‌های بصری‌اش حالتان را خوب می‌کند.

«تختی» به کارگردانی بهرام توکلی

امتیاز از ۱۰: ۵

«تختی»‌ فیلم بدی نیست ولی همان مشکلی همیشگی سینمای ایران را دارد. نداشتن یک فیلمنامه قوی که شخصیت‌پردازی و تحلیل روایت تاریخی خوبی داشته باشد فیلم را آزار می‌دهد. فیلم در کارگردانی بد نیست ولی در محتوا ضعف‌های اساسی دارد. شاید اگر جای ساختن فیلم داستانی، یک فیلم مستند خوب از تختی ساخته می‌شد نتیجه بهتری می‌داد.

«سال دوم دانشکده» به کارگردانی رسول صدرعاملی

امتیاز از ۱۰: ۱

دلیل اصرار برخی کارگردانان برای ساخت فیلم سینمایی چیست؟ آنها باید بدانند که کارشان را در سینما کرده‌اند و دیگر قابلیت اضافه کردن چیزی به سینمای ایران ندارد. در همه جای دنیا بسیاری از کارگردانان وقتی می‌فهمند به تکرار رسیده‌اند و حرف تازه‌ای نمی‌توانند به دنیای مخاطب‌شان اضافه کنند خودشان را از کارگردانی و فیلمسازی بازنشسته می‌کنند. آخرین فیلم صدرعاملی از همه لحاظ هیچ چیزی برای تعریف ندارد.

«معکوس»‌ به کارگردانی پولاد کیمیایی

امتیاز از ۱۰: ۳

تنها نکته مثبت فیلم در ژانر آن تعریف می‌شود. فیلمی در ژانر اکشن که کمتر در سینمای ایران داشته‌ایم و فیلم در بقیه جنبه‌های کاملا معمولی است و شگفت‌زده‌تان نمی‌کند.

«درخونگاه» به کارگردانی سیاوش اسعدی

امتیاز از ۱۰: ۲

اسعدی قبل از «درخونگاه» دو فیلم ساخته و تا حدودی سبک کاری و فضای فکری فیلم‌هایش مشخص است. فیلم تازه‌اش هم در مسیر همان فیلم‌های قبلی است و هیچ نکته قابل قبولی را ندارد. تنها تکه فیلم بر نوشته شدن دیالوگ‌های پر طمطراق است و در فیلمنامه و کارگردانی ضعیف و خسته کننده است.

«تیغ و ترمه» به کارگردانی کیومرث پوراحمد
امتیاز از ۱۰: ۱

به اذعان منتقدان کیومرث پوراحمد سالهاست به ته خط رسیده و دیگر حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد. چند فیلم آخر او با شکست محض در بین مخاطبان و منتقدان مواجه شده ولی او هنوز اصرار به ساخت فیلم دارد. «تیغ و ترمه»‌ یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های امسال جشنواره است که با ارفاق باید امتیاز یک را به آن داد.

«زهرمار» به کارگردانی جواد رضویان

امتیاز از ۱۰: ۱

یکی از همان کمدی‌های سخیف و لوس سینمای ایران که جز چند لحظه جالب هیچ چیز دیگری ندارد. همان ترکیب کلیشه‌ای دوگانگی مذهبی و غیرمذهبی. کاش می‌شد از مسئولان جشنواره پرسید بر چه اساسی این فیلم را برای حضور در بخش مسابقه انتخاب کردند؟

«شبی که ماه کامل شد» به کارگردانی نرگس آبیار

امتیاز از ۱۰: ۸

فیلم آبیار از خوب‌های جشنواره و از بهترین فیلم‌های چند دوره جشنواره فجر است. می‌توان گفت فیلم با کارگردانی بی‌نظیرش یک سر و گردن از دیگر فیلم‌های جشنواره بالاتر است. نرگس آبیار دست روی سوژه‌ای جالب و جذاب گذشته و زندگی ریگی را سوژه فیلمش قرار داده که برای مخاطب ایران هیجان انگیز است. این سوژه ملتهب را کنار کارگردانی حرفه‌ای و چشم‌نواز آبیار بگذارید،‌ دیگر حرفی برای گفتن باقی نمی‌ماند.

«بیست و سه نفر» به کارگردانی مهدی جعفری

امتیاز از ۱۰: ۴

بزرگترین حسن فیلم داستان واقعی آن است. فیلم نه آنقدرها عالی است نه آنقدرها ضعیف ولی جای کاری بیشتری داشت. می شد از این داستان ناب یک فیلم تاثیرگذاری و دیدنی بهتر ساخت. اگر دقت و پرداخت بهتری در کارگردانی و سوژه ۲۳ نوجوانی اسیر در دست صدام انجام می‌گیرد نتیجه نهایی فیلم خیلی بهتر می‌شد.

«جان‌دار» به کارگردانی مشترک حسین امیر دوماری و پدرام امیری

امتیاز از ۱۰: ۴

فیلم از همان کلیشه مرسوم در بسیاری از فیلم‌های ایرانی استفاده کرده. یک شروع خوب و یک پایان بد. اول فیلم همه خوش و خرم آخر فیلم همه غرق در بدبختی. فیلم در کل خیلی حرفی برای گفتن ندارد و فیلمی است مثل همه فیلم‌هایی که با الگوگیری از سینمای فرهادی ساخته شده‌اند.

«ایده اصلی» به کارگردانی آزیتا موگویی

امتیاز از ۱۰: ۲

فیلم چه در فیلمنامه و چه در کارگردانی خیلی حرفی برای گفتن ندارد. خسته کننده و حوصله سر بر است و هیچ نکته مثبتی ندارد که بتوانیم به آن اشاره کنیم. «ایده اصلی» از فیلم‌های بی‌اهمیت جشنواره امسال بود.

«آشفته‌گی» به کارگردانی فریدون جیرانی

امتیاز از ۱۰: ۲

به نظر سینمای جیرانی هم به آخر خط رسیده. او هم در همان مسیر صدرعاملی و پوراحمد قدم برمی‌دارد و فیلم‌هایی ضعیف می‌سازد. جیرانی قصد داشته فیلم شبیه به «خفه‌گی» بسازد که کاملا در این امر ناموفق بوده است. خیلی این فیلم را جدی نگیرید.

«بنفشه آفریقایی» به کارگردانی مونا زندی

امتیاز از ۱۰: ۵

اولین فیلم زندی به نام «عصر جمعه» همه را غافلگیر کرد. یک فیلم خوش‌ساخت با یک داستان جذاب که هر چند رنگ اکران را ندید ولی منتقدان را راضی کرد. زندی چند سالی فعالی نداشت تا اینکه امسال با «بنفشه آفریقایی» برگشت. این فیلم به قوت «عصر جمعه» نیست ولی فیلم بدی هم نیست. یک فیلم قابل احترام و با ساختار و اصول درست.

«پالتو شتری» به کارگردانی مهدی علی میرزایی

امتیاز از ۱۰: ۱

وجود چنین فیلم‌هایی عیار پائین جشنواره امسال را نشان می‌دهد. یکی از آن کمدی‌های سخیف که می‌خواهد با فرمول تکراری سام درخشانی مخاطبش را بخنداند. یک فیلم بی ارزش با شوخی‌های سطحی و رکیک که جایش هرجایی باشد در جشنواره نیست.

«روزهای نارنجی» به کارگردانی آرش لاهوتی

امتیاز از ۱۰: ۵

فیلم خوب و سر و شکل داری است. داستان متفاوت و جذابی دارد و در کنار کارگردانی بازی‌های فیلم هم خوب است. یک هدیه تهرانی خیلی خوب دارد که ما را یاد فیلم‌های درخشانش در دهه ۸۰ می‌اندازد. در وضعیت شتر گاو پلنگ جشنواره امسال از خوب‌های جشنواره است.

«ماجرای نیمروز: رد خون» به کارگردانی امیرحسین مهدویان

امتیاز از ۱۰: ۳

مهدویان اگر قصد پیشرفت در سینمای ایران را دارد باید دست از تکراری فیلمسازی‌اش بردارد. فیلم همان ماجرای نیمروز قبلی است و خیلی چیز تازه‌ای ندارد. همان کارگردانی شلخته از پشت میز و کمد برای شبیه‌سازی گذشته را دارد که بیننده‌اش را کلافه می‌کند. مهدویان هیچ حرف تازه‌ای در این فیلم ندارد و به نظر جای اینکه بخواهد هر سال با موسسه اوج یک فیلم بسازد، باید یک توقف کند، به خودش فرصت بدهد و درباره فیلم‌های بعدی‌اش فکر کند.

«دیدن این فیلم جرم نیست» به کارگردانی رضا زهتابچیان

امتیاز از ۱۰: ۱

یک کپی برداری ضعیف از سینمای حاتمی‌کیا. فیلم در تمام بخش‌هایش ضعف دارد هیچ بخش قابل دفاعی ندارد. این فیلم جزو همان فیلم‌های سفارشی‌ای است که  سطح جشنواره را نشان می‌دهد. فیلم را به عنوان یک اثر سینمایی خیلی جدی نگیرید.

** این جدول در روزهای آینده کامل‌تر می‌شود.